Je weet meer
dan je doet.

De relatie ziet er goed uit. Je carrière ook. Naar buiten gaat het prima. Maar hoe gaat het met jóú? Hoeveel energie kost het om het beeld overeind te houden dat je familie, vrienden of collega’s van je hebben?

Ik vind dat we ons veel te makkelijk laten vertellen hoe een geslaagd leven eruitziet. De juiste baan, een mooi uiterlijk, alles onder controle. Maar als jij ongelukkig bent in dat plaatje, voor wie doe je het dan?

Je hoeft niet iedereen teleur te stellen om jezelf te zijn. Je moet wel stoppen met doen alsof je iets wilt waar je niet achter staat. Dat masker houdt de buitenkant rustig en maakt de binnenkant moe. Je bent niet eerlijk naar jezelf, en de mensen om je heen krijgen een versie van je te zien die niet klopt.

Ben jij blij met hoe je leeft? Dat is een belangrijkere vraag dan of het er goed uitziet.

Dat is de simpele vraag waar ik zelf bij leef. Bij een probleem, een situatie of een uitdaging: kan ik hier iets aan veranderen? Zo ja, wat dan? Doe het dan. Ook als het maar vijf procent is.

Ligt iets echt buiten je invloed? Stop dan met proberen het in je hoofd alsnog te controleren. Je kunt er wel je hele dag aan opmaken, maar daarmee verander je de situatie niet. Laat gebeuren wat je niet kunt sturen en besteed je energie aan waar je wél iets kunt doen.

Maar wees eerlijk bij het antwoord. “Ik kan er niets aan doen” is soms waar. Soms betekent het: ik durf de stap niet te zetten of wil de gevolgen niet onder ogen zien. Dáár vraag ik op door.

Je moet een lastig gesprek voeren. In je hoofd is de ander al boos, de relatie stuk of de klant vertrokken. Het gesprek zelf moet nog beginnen. Intussen leef je al met de spanning van een afloop die je hebt bedacht.

Vraag jezelf af: wat weet ik, en wat vul ik in? Een mogelijk scenario is nog geen feit. Je kunt je voorbereiden op een reëel risico zonder iedere denkbare ramp vooraf te beleven.

Als je de stap zet, kan blijken dat de werkelijkheid anders is dan het verhaal in je hoofd. En ook als het moeilijk is, kan het opluchten dat je eindelijk hebt gezegd of gedaan wat bleef liggen. Die mogelijke ruimte vind je niet door het gesprek eindeloos te blijven uitstellen.

Je kunt je hele leven wachten op zekerheid. Zeker dat het lukt. Zeker dat niemand je veroordeelt. Zeker dat je niets inlevert. Maar ondertussen maak je ook een keuze: je blijft waar je bent.

Ik heb liever dat je een doordachte stap probeert en ontdekt wat werkt, dan dat je later denkt: waarom heb ik het niet eens geprobeerd? Een mislukte poging maakt jou niet mislukt. Kijk wat er gebeurde, leer ervan en pas je volgende stap aan. Je mag trots zijn dat je een bewuste keuze hebt gemaakt en de stap hebt gezet, ook als de uitkomst tegenvalt. Die ervaring neem je mee; je hoeft niet weer vanaf nul te beginnen.

Dat geldt ook voor het leven dat je laat zien. Een mooie baan, auto, relatie of buitenkant is prima. Maar ben jij er gelukkig mee, of ben je vooral bang het aanzien ervan kwijt te raken? Je hoeft niet alles overboord te gooien. Begin met eerlijk zijn over wat jij werkelijk wilt.

Je piekert over wat anderen van je vinden, slaapt slecht, slaat je eigen afspraken over en noemt dat een drukke week. Die dingen staan niet los van elkaar. Ze horen bij dezelfde persoon: jij.

Ik kijk naar hoe je denkt, hoe je leeft en wie je probeert te zijn. Een gesprek over werk kan gaan over je behoefte om overal nodig te zijn. Een leefstijlvraag kan gaan over het feit dat je jezelf altijd als laatste inplant. Alleen aan het zichtbare probleem trekken is dan te weinig.

Ik ben Marbert. Ondernemer, toen én nu. Coach, vader en vrijdenker. Ik heb in de media op directieniveau gewerkt en bedrijven opgebouwd. Ik neem iets niet aan omdat het zo hoort. Ik wil begrijpen, onderzoeken en zelf kunnen kiezen. Ook mijn eigen gelijk staat ter discussie.

Door de toeslagenaffaire raakten we ons huis, onze bedrijven en onze financiële zekerheid kwijt. Met twee jonge kinderen thuis stonden we bij de voedselbank. Ik weet hoe het voelt als mensen je beoordelen op een verhaal dat niet klopt. En hoe machteloos een strijd kan voelen als je nauwelijks grip krijgt op wie tegenover je staat.

Samen met Maaike ben ik opnieuw gaan bouwen. Soms met keuzes die we nooit hadden willen maken. Ik kon niet bepalen wat ons werd aangedaan. Wel bleef ik zoeken naar wat we zelf konden doen: werken, iets nieuws opbouwen, hulp zoeken en weer een volgende stap zetten. Zo ontstond opnieuw ruimte voor een toekomst. Het onrecht bestrijd ik nog steeds; ons leven laat ik er niet op wachten.

Daarom kijk ik verder dan je baan, je buitenkant of het hokje waarin iemand je heeft gezet. Ik ken de afstand tussen hoe je leven eruitziet en hoe het werkelijk voelt. Mijn verhaal maakt jouw situatie niet hetzelfde, maar je hoeft mij niet eerst te overtuigen dat opnieuw beginnen moeilijk kan zijn.

Je hoeft hier niet sterk over te komen. Ik luister en vraag eerlijk door: wat wil jíj, waar sta je voor en welke ruimte kun je gebruiken? Je mag twijfelen, me tegenspreken en opnieuw proberen. Ik help je op weg vanuit wat ik heb geleerd én geleefd. De richting blijft van jou.

Je kunt uren praten over hoe alles gekomen is. Wie wat deed, waarom je zo reageerde en wat er vroeger misging. Maar het verleden wordt niet anders omdat we het nog een keer uitpluizen.

Mijn coaching richt zich op het heden en de toekomst. Ik wil weten wat je vandaag belemmert en wat jij daaraan kunt doen. We gebruiken je verhaal om te begrijpen waar je nu vastloopt. Daarna richten we onze aandacht op jouw volgende stap.

En ja, dan vraag ik ook naar jou. We zien snel wat de ander verkeerd doet. Veel lastiger is de vraag: waar houd ik het zelf in stand? Welke keuze stel ik uit? Wat durf ik niet onder ogen te zien?

Kijk tijdens het rijden niet voortdurend in je achteruitkijkspiegel. Kijk naar de kant waar je naartoe wilt.